Dag 1 in Boekarest

Na 3 uur vliegen en een uur op de bus richting Piata Unirii kwam ik gisteren aan in Boekarest. Ik was gewaarschuwd voor de sneeuw en de kou, maar die viel nog goed mee. Veel sneeuw hier, en temperaturen onder het vriespunt (-4°C), maar niet de sneeuwstorm van twee weken geleden. Alle sneeuw is mooi opgeruimd en er liggen heuse bergen naast de weg. Nu begrijp ik ook waarom Boekarest niet zo'n fietsstad is... Al de voetpaden (en fietspaden?) worden in beslag genomen door de bergen sneeuw.

Claudiu en Rodica hebben me opgewacht aan de bushalte. Claudiu en Rodica zijn vrienden van Ivan. Ze praten geen Engels, maar wel Frans. Nooit gedacht dat ik het me nog ging beklagen dat mijn Frans-kennis zo slecht is! En nooit gedacht dat ik Frans en Roemeens door elkaar ging slaan! Dankzij Claudiu en Rodica kan ik voor mijn verblijf terecht bij Violeta. Ze hebben me opgewacht omdat ze ongerust waren dat ik alleen op zoek moest naar het huis van Violeta en wilde me opwachten en de weg wijzen.

Violeta woont in een groot huis vlakbij piata unirii. Mijn slaapkamer daar is iets groter dan de mijne thuis. Verder van huis betekend dus niet minder luxe! Violeta spreekt alleen Roemeens, en aangezien mijn kennis van de Roemeense taal niet enorm ver rijkt, is de communicatie daar eveneens vooral een van ‘handen en tanden’. Maar ik denk (en hoop) dat dit de komende weken wel zal verbeteren.

Toen ik aankwam bij mijn verblijfplaats was het kleinkind van Violeta er. Hij noemt Lucian, is 23 jaar en studeert rechten. Lucian kan goed Engels en kon af en toe iets essentieels vertalen. Hij heeft me ook op weg geholpen met een Roemeens telefoon nummer en een kaartje voor de metro. Het was fijn om toch al van de eerste dag iemand te ontmoeten waarmee ik goed overweg kom. Luciano komt zijn grootmoeder (of bunica in het Roemeens) één maal per week bezoeken.

Ik ga proberen om vandaag of morgen langs mijn stageplaats te gaan om daar alles te regelen, maandag begin ik daar. Benieuwd hoe me dat gaat bevallen!