Euthanasiewet

Vorige week kreeg ik van een collega (Ionel) te horen dat België in het nieuws was geweest. We hadden een wet goedgekeurd om kinderen te doden. Het bleek onze uitbreiding van onze Euthanasiewet te zijn. Ionel is een zeer gelovige collega, en ik apprecieer hem hiervoor. Hij is echt een goed persoon, dat zie je! Maarja... op zo'n moment besef je maar al te goed ons cultuurverschil. Hoe leg je dat uit? Best een interessant gesprek dat daarop volgde.

Dit weekend heb ik een super fijn weekend gehad. Ik ben het gewent om alles altijd te plannen. Op voorhand weet ik meestal hoe mijn weekend en weekdagen eruit gaan zien. Het is wennen om hier alles op de moment zelf te laten gebeuren. Zaterdagochtend had ik nog een leeg weekend, zondagavond bleek dat vol genoeg was!
Zaterdagnamiddag ben ik met Lucian (de kleinzoon, 22) gaan wandelen in een park in de buurt. We hebben een leuk gesprek gehad over relaties, echt vreemd hoe mensen in een ander land het begrip 'relatie' ook helemaal anders kunnen zien. Hij was bezig over een meisje dat hij graag mocht, ze zijn wel nog niet samen. Hij vertelde tegen mij dat hij al aan zijn oma had gevraagd of het mogelijk zou zijn dat ze in een van haar appartementen zouden mogen verblijven, zonder dit tegen het meisje te zeggen. Het was voor het geval dat ze iets zouden hebben. Haha, was ik toch niet even goed van. Misschien eerst zien of de relatie werkt? Zijn tweelingzus (Andreea, 22) is trouwens sinds een jaar verloofd met haar vriend. Prachtig, maar zij liever dan ik ;)
Nadien hebben ze me meegenomen naar een restaurant. Ze gingen de verjaardag van een vriend vieren, maar het was oké als ik meeging. De jarige bleek de belangrijkste eigenschap van België te kennen: trappisten bier! Hij was fan van Westvleteren.
Nadien ben ik mee uitgegaan met vrienden (en vriendinnen) van Lucian. Het werd een fijne avond, te lang geleden voor mij dat ik nog eens uit was geweest. En natuurlijk kreeg ik zondag van Violeta te horen dat ik te laat thuis was gekomen. Haar kleinzoon was eerder doorgegaan, en ik wilde nog wat blijven. Niet goed dus :)

Zondag heb ik genoten van mijn dagje samen met Andra (16). Ik ben echt blij dat ik haar heb ontmoet! Ze is een heel volwassen meisje en kan perfect Engels (vele beter dan mij). Ze laat me de leuke plaatsje zien in Boekarest, vraagt achter hoe het is op werk en is altijd bereidt me te helpen. Super meisje!

Op mijn werk is alles nu ook aan de betere hand. Vandaag gedoneerde kleren gesorteerd, en morgen mag ik ze helpen uitdelen aan de daklozen. Ben benieuwt!
Ik heb een antwoord gekregen op mijn mail naar Parada (organisatie die met Straatkinderen werkt). Ik had hen gevraagd of het mogelijk was om een paar dagen in de week bij hun te komen helpen omdat er niet voldoende werk is in SamuSocial om 36u nuttig in te vullen. Woensdag ga ik langsgaan en weet ik meer. Ze schreven dat ze me dan ineens gingen voorstellen aan de kinderen. Ik heb totaal geen ervaring met straatkinderen, dus ben echt curieus hoe me dat gaat bevallen en hoe het gaat overkomen bij mijn. Afwachten en ondergaan.

Momenteel ben ik aan het zoeken naar een andere verblijfplaats. Violeta kan goed koken, en ik heb er op zich niets tekort, maar het is een beetje jammer dat ze me controleert. Ik kan niet met haar in discussie gaan omdat mijn Roemeens nog steeds vrij beperkt is. Ze legt veel limieten op (overblijfsel van het communisme, hebben mensen hier me verteld). Als ik afspreek met een vriendin, moet ik plots om 5u thuis zijn, en als ik om 23u thuiskom van een avond op café of het internet te kunnen gebruiken, is het te laat.
Ik ben dit niet gewend, en het is jammer dat ze me tegenhoudt in zo'n levendige stad! Ik hoop tegen volgende week een eigen plekje te hebben!

Morgen trouwens mijn tweede Roemeense les! Ik hoop deze keer wél de immigranten te ontmoeten ;)

Groeten!

Roemeense les met immigranten

Een collega van het werk was voor mij op zoek gegaan naar een goedkope cursus Roemeens. Het luisteren naar Roemeens betert elke dag, maar het spreken is nog een moeilijkheid. De collega vertelde dat ze een gratis (!) Roemeense cursus had gevonden, wel voor immigranten. Super! Ze ging proberen om mij in die klas te krijgen, en... het was haar gelukt!

Dinsdag was mijn eerste les, en meteen een privéles. De rest was niet komen opdagen. Mijn lerares, Elena, vond dat mijn uitspraak echt goed was en verschoot van mijn kennis. Nooit gedacht dat ik nog complimenten ging krijgen over mijn taal-kennis! Het werd een hele fijne les, en nadien vroeg ze of ik zin had om mee te gaan naar de Cinema met haar vriend en vrienden van hem! En wonder bij wonder kreeg ik dit allemaal in het Roemeens uitgelegd aan mij omaatje! Eerst dacht ze dat ik met een van de immigranten naar de cinema ging, en dat vond ze toch niet zo oké. Na een halfuurtje "ai grije" (=Pas op) en de uitleg dat ik nummer "unu unu doi" (112) moet bellen als er iets gebeurt was alles oké.

Woensdag ben ik naar de Belgische Ambassade geweest. Vreemd om na twee weken je eigen taal te horen en spreken.

Momenteel is hier alle sneeuw gesmolten, maar het is terug kouder geworden. Geen 15°C meer, maar tussen de 5 en 10°C. Nog steeds geen geklaag hier dus. 

Bezoekje aan Botanische tuin. Als het lente is, bezoek ik hem nog eens!

Voordeel van doelloos rondwandelen: je vindt leuke unieke plaatsje!

Te pup

Goede voornemens ...

Dit weekend een fantastisch weekend gehad in het noorden bij mijn "Roemeense familie" in Crucea, maar het schol niet veel of ik had er niet geraakt.

Ik heb namelijk de gewoonte om mijn tijd zo optimaal te willen benutten dat het wel eens kan gebeuren dat ik heel nipt ben in mijn afspraken. Zo was mijn afspraakje met de nachttrein vrijdagavond te nipt, en heb ik hem voor mijn ogen zien vertrekken. Op zo'n moment vloek je op je slechte conditie en slechte gewoontes... Ik maak vanaf nu dus het goede voornemen om op tijd te komen. Herinner me eraan!
Hoe kan je je trein missen en toch nog op de gewenste plaats geraken? Soms weet ik het zelf niet goed. Ik denk dat het hele station gemekt had dat ik mijn nachttrein had gemist. Een aantal mensen kwamen me te hulp en iemand vertelde me (in gebrekkig Engels-Roemeens) dat ik mijn ticket kon omruilen. Gelukkig dat ik was om een local te vinden die voor mij alles kon uitleggen aan de kassierster. Het werd dus 2u wachten in de McDonalds op een nachttrein naar Suceava, om van daaruit een trein te nemen naar Vatra Dornei.

Nachttreinen zijn mijn klein geluk. Jammer dat wij er in ons Belgenland geen hebben. Ik was zo content dat alles uiteindelijk goed gekomen was. En... eigenlijk vond ik het niet zo erg meer toen ik kennis maakte met mijn gezelschap voor de komende 8uur. Twee Roemeenen die beide in Suceava woonden en België fantastisch vonden. Het meisje vertelde dat ze twee zomers in België is geweest om aardbeien te plukken in Merksplas, tja... België is nooit ver weg! Ik heb haar gezegd dat ze zeker nog eens naar België moet komen, en dan laat ik haar de rest van het land zien. De jongen had alleen Brussel gezien toen hij daar was voor een meeting. Toffe mensen, toffe nacht maar o-o zo slecht geslapen. Onze couchette bevond zich jammer genoeg net boven de wielen.

Wazig, maar soms is gewoon de herinnering het belangrijkst!

In Vatra Dornei stond mijn Theo me op te wachten om me naar mijn geliefdste plekje te voeren in Roemenië. Een weekend vol aangename mensen, vol eten, vol liefde en een prachtig uitzicht. Dit is waarom ik Roemenië zo graag heb, die combinatie vind je niet snel.

Mijn Roemeense mama zei zelfs dat ze me als haar dochter zag, en toen ik vertrok kon ze het niet laten om een heel voedselpakket te maken met vegetarische sarmale en confituur voor in Boekarest, voor 'Bunica Boekarest' (=Oma Boekarest). Mijn zussen zeiden dat mijn Roemeens enorm verbeterd is, ik kon hier en daar wat vertellen tegen mijn Roemeense mama zonder dat het vertaald moest worden. Super!

Hemel op aard. Mijn eerste keer Crucea in sneeuw!

Ik en Andei, mijn kleine broer. Na mijn eerste sneeuwbal gevecht deze winter de bergen ingetrokken.

En nu over mijn stage:
Ik kan momenteel niet heel veel doen op mijn werk. Veel daklozen kunnen namelijk geen Engels, en ik kan geen Roemeens. Communicatieprobleempje dus! Bovendien gebeurt er veel administratief werk bij SamuSocial (aanmaken van tijdelijke ID's, op consultatie bij de dokter of sociaal werker, ...). Vandaag heb ik geholpen met gedoneerde kleren te sorteren die ze nadien aan de daklozen hebben gegeven. Dakloze mannen dragen namelijk niet graag een vrouwelijke broek of een roze T-shirt!
Ik heb naar de organisatie 'Parada' gemailt of het misschien mogelijk is om bij hun een aantal dagen in de week te werken. Parada is een ngo die werkt met straatkinderen en circus als methodiek gebruikt.

Enkele weetjes:
Wist je dat:

- ... het de komende dagen warmer wordt in Boekarest dan in België? 14°C, al een gelukt dat -ik nét geen thermisch ondergoed heb meegenomen, maar die vervangen heb door mijn Sandalen!
- ... dat mijn omaatje me Yasminaaaa noemt.
- ... er een Leonidas winkel is in Boekarest
- ... ik hier elke dag "prajitura" (=Cake) eet, als het niet 's morgens, 's middags of 's avond bij Violeta is, dan is het wel op het werk of bij mijn Roemeense familie. Achja, men is maar één keer 3 maanden in Roemenië en afvallen kan ik nog de rest van mijn leven.
- ... te pupe (uitgesproken als té poep) "Ik kus je" betekend. Ik moet altijd lachen als ik dat hoor en het beeld van een achterwerk is nooit ver weg.
- ... ik het moeilijk heb om op Nederlandse woorden te komen door al mijn Engelse praat?
- ... dat bijna elke Roemeen die ik ontmoet heb al wel eens in België is geweest?
- ... dat ik af en toe 'noapte bună' en 'poftă bună' verwissel? Wat hetzelfde betekend als slaapwel zeggen wanneer iemand aan het eten is.
- ... mijn Roemeense zus enorm goed is in Manicure en Makiage. Een hele makeover was het resultaat!

Te pupe!

Eerste indruk Boekarest

Dit weekend heb ik een ‘free tour’ gevolg door Boekarest om de stad wat beter te leren kennen. Boekarest is zeer drukke, chaotische stad met veel verkeer en vervuiling. Het is een sterk contrast met hetgeen ik gewoon ben in Gent. Ik heb hier nog geen enkele fietser gezien, en dat verbaast me wel echt. Vanaf zaterdag is het beginnen dooien, zondag was het zelfs 12°C! Als je langs de huizen loopt, lijkt het wel te regenen door die smeltende sneeuw.

Zondag heb ik Andra ontmoet, ik had haar contactgegevens via mijn stagbegeleidster in België. Ze is een meisje van 16, maar erg begaan! Ze had het idee om samen naar een park te gaan en hebben er de hele tijd zitten praten over van alles en nog wat. Het park was fantastisch met al de sneeuw en de spelende kinderen!

Die avond ben ik met de kleinzoon en kleindochter (een tweeling) van Violeta naar de Cinema gegaan. Super dat ze me meevroegen! Dit weekend dus niet stil gezeten!

Stefanya en Alexandia heb ik deze week aan de telefoon gehad. Ze zijn mijn twee ‘zussen’ van mijn gastgezin in Crucea. Ze zitten tot eind deze week in Crucea en vroegen wanneer ik af kwam. Er is een rechtstreekse nachttrein tussen Boekarest en Vatra Dornei die een kleine 10uur onder weg is. Ik ga deze week eens horen bij het station of er nog plaatsen zijn. Het zou fijn zijn om ze terug te zien, en ik ben ook benieuwt hoe Crucea eruit ziet in de sneeuw.

Vandaag mijn eerste stagedag gehad. Het begon al meteen met in de namiddag een vergadering! 2uur luisteren, niets verstaan en niets kunnen zeggen. Mijn hoofd barste van al het Roemeens! Mijn collega’s zien er zeer fijne mensen uit, en ze kunnen allemaal goed Engels (vaak beter dan het mijne).

Momenteel ben ik een Lemonbier aan het drinken uit… een Stella Artois glas! België is nooit ver weg. Noroc!

Te pupe, Jasmien

Dag 1 in Boekarest

Na 3 uur vliegen en een uur op de bus richting Piata Unirii kwam ik gisteren aan in Boekarest. Ik was gewaarschuwd voor de sneeuw en de kou, maar die viel nog goed mee. Veel sneeuw hier, en temperaturen onder het vriespunt (-4°C), maar niet de sneeuwstorm van twee weken geleden. Alle sneeuw is mooi opgeruimd en er liggen heuse bergen naast de weg. Nu begrijp ik ook waarom Boekarest niet zo'n fietsstad is... Al de voetpaden (en fietspaden?) worden in beslag genomen door de bergen sneeuw.

Claudiu en Rodica hebben me opgewacht aan de bushalte. Claudiu en Rodica zijn vrienden van Ivan. Ze praten geen Engels, maar wel Frans. Nooit gedacht dat ik het me nog ging beklagen dat mijn Frans-kennis zo slecht is! En nooit gedacht dat ik Frans en Roemeens door elkaar ging slaan! Dankzij Claudiu en Rodica kan ik voor mijn verblijf terecht bij Violeta. Ze hebben me opgewacht omdat ze ongerust waren dat ik alleen op zoek moest naar het huis van Violeta en wilde me opwachten en de weg wijzen.

Violeta woont in een groot huis vlakbij piata unirii. Mijn slaapkamer daar is iets groter dan de mijne thuis. Verder van huis betekend dus niet minder luxe! Violeta spreekt alleen Roemeens, en aangezien mijn kennis van de Roemeense taal niet enorm ver rijkt, is de communicatie daar eveneens vooral een van ‘handen en tanden’. Maar ik denk (en hoop) dat dit de komende weken wel zal verbeteren.

Toen ik aankwam bij mijn verblijfplaats was het kleinkind van Violeta er. Hij noemt Lucian, is 23 jaar en studeert rechten. Lucian kan goed Engels en kon af en toe iets essentieels vertalen. Hij heeft me ook op weg geholpen met een Roemeens telefoon nummer en een kaartje voor de metro. Het was fijn om toch al van de eerste dag iemand te ontmoeten waarmee ik goed overweg kom. Luciano komt zijn grootmoeder (of bunica in het Roemeens) één maal per week bezoeken.

Ik ga proberen om vandaag of morgen langs mijn stageplaats te gaan om daar alles te regelen, maandag begin ik daar. Benieuwd hoe me dat gaat bevallen!

Feest en tranen

Feest en tranen, vuur en wind, vlees en groenten, winter en warmte, liefde en genegenheid!
Dankjewel voor jullie aanwezigheid deze vrijdag en tot over 3 snelle (en koude) maanden!

Koffer is gepakt, afscheid is genomen. Ik ben er klaar voor!

Morgen stap ik op het vliegtuig en land ik om 15u in de luchthaven van Boekarest.
Ik weet niet goed wat ik moet verwachten. Sneeuw en vriestemperaturen? Als ik de berichten van de laatste weken hoor, kan ik me er maar beter goed op voorbereiden. Rond 27 januari is er in Boekarest 50 cm sneeuw gevallen. 't zal hard werken zijn bij Samu Social!

http://www.demorgen.be/dm/nl/5377/De-aarde/article/detail/1781639/2014/01/27/Roemenie-geteisterd-door-sneeuwstormen.dhtml