Plezier en vertier!

Lang niet meer geschreven, maar dat betekend niet dat het avontuur kleiner is geworden. Eerder groter en te veel hier allemaal neer te pennen.

Vrienden, bier en een avond.
De jongen links en het meisje rechts op de voorgrond zijn mijn twee flatgenoten.

Je ontmoet een Roemeens meisje op een feestje, je verteld haar dat je je fiets mist en vier dagen later ben je aan het rond krossen in een park in Boekarest. Dit is hoe het gaat hier!
Zoveel deugt deed het om nog eens te kunnen fietsen!

Mama op bezoek en een etentje in het niet-vegetarisch-vriendelijk restaurant "Carul Cu Bere". 

Terwijl de mama Boekarest verkende, stond ik die ochtend om 5u20
op voor een tripje met Roemeens vrienden richting Bulgarije.

Ik - Julie - Bogdan in Veliko Tarnovo (Bulgarije)
Check het uitzicht en de bergen!

Elke keer dat een dakloze me om eten of water vraagt,
kan ik het niet laten om hem iets te geven. Ik geeft nooit
geld, maar brood en water kan geen kwaad. M., een
jongen die ruiten van auto's wast voor een beetje geld
met op de achtergrond het "huis van het volk", een van
de grootste gebouwen van de wereld en een resultaat van
Ceausescu.

Man en zijn huis. Jammer dat de foto wazig is, want zijn gezichtsuitdrukking is geld waard. Zo fier dat hij was om zijn huis te kunnen tonen! Het gat in de grond is ter grootte van een tweepersoons bed dat hij deelt met kakkerlakken en muizen.

Weekendje vertoeven in de bergen. Ik had het nodig na weken in een grootstad als Boekarest. Ik ben op mijn eentje naar Brasov getrokken en heb er bij een Roemeense familie gelogeerd (Couchsurfen).

Mihaela en ik, met uitzicht over heel Brasov

Verder heb ik deze week een Mexicaanse reiziger en een Duits meisje op mijn zetel gehad. Ik heb de couchsurfing kriebel te pakken en ik geniet ervan om naar de reisverhalen van anderen te luisteren. Ik denk dat het niet goed ik voor mijn eigen reiskriebel, maar dat zijn problemen voor later.
Ook had ik dinsdag een klein Roemeens testje. In de dag had ik wat gestudeerd, maar na jaren zwoegen voor Frans was ik realistisch over mijn talen-talent. Verbaast, trots en content voelde ik me wanneer ik ontdekte dat ik op het vervoegen van 10 werkwoorden (eu/tu/el/noi/voi/ea) slechts 2 kleine fouten maakte!

Beelden zeggen meer dan woorden.

Uitzicht vanuit mijn appartement (met balkon!)

Helpen met het begeleiden van een theaterworkshop bij Parada (organisatie met straatkinderen).

Deze week samengezeten met een Franse vrijwilliger van Parada. Hij wil graag Engelse les organiseren voor de straatkinderen en ik zou hem daarbij kunnen helpen. Hier in Roemenië krijg ik enorm veel complimenten over mijn Engels, nooit gedacht! Jaja, punten op school zeggen niet altijd alles!

Wat doet men op een zonnige zaterdag? Mogosoaia Palace bezoeken, picknickje doen en genieten van de zon! 

Deze foto vraagt wat meer uitleg. Kamil, degene links, is noch een Erasmusser noch een Roemeen maar: Een Pool! Ik had mijn flatgenoten gevraagd of ik onze zetel beschikbaar mocht stellen voor reizigers uit heel de wereld (couchsurfen). Zaterdag hadden we onze eerste gast, Kamil is na een jaar reizen door Azië en Australië terug onderweg naar huis (Polen). Hij heeft twee avonden voor mijn flatgenoten en vrienden gekookt en heeft ervoor gezorgd dat ik mijn been verbrande door een omgevallen kookpot (was waarschijnlijk meer mijn onhandigheid die daarvoor zorgde). Hij vertelde over Polen en de bergen vlakbij zijn dorp, ik weet wat doen deze zomer!

Rechts op de foto heb je Bogdan, ik heb hem via via leren kennen. Hij is een Roemeen, studeert toerisme en wil graag gids worden. We waren de perfecte mensen om zijn gids-vaardigheden te ontmoeten. Win win situatie!

Kamil; de fotograaf

Na veel jaloerse blikken richting België, is nu ook de zon aangekomen in Roemenië. Alles wordt er ineen veel leuker en prachtiger op! Sandalen en zon, meer heb ik niet nodig op zo'n moment.

Ik en Cosmin in Târgoviste

Zondag was ik welkom in de auto met Cosmin en zijn vrouw. Twee mensen die ik ontmoet heb via de organisatie waar ik Roemeense les volg. Fantastische mensen! Het werd een tripje naar Stirbey castle en Targoviste, de vroegere hoofdstad van Roemenië.
Ik moet nog steeds wennen aan de gastvrijheid van de Roemenen. Daar kunnen we wat van leren. Mensen nemen me overal mee naartoe, ook al ken ik ze amper. Na een gesprek van 5 minuten gebeurt het dat er al GSM-nummers worden uitgewisseld en plannen worden gemaakt voor een "cafeeke". Niet gedacht dat ik op deze paar maanden zoveel verschillende mensen ging ontmoeten en leren kennen.

România te iubeste  -  Roemenië, ik hou van jou

Groeten
Jasmien

Locals en Erasmussers

De eerste week in mijn nieuwe flat en ik heb al kennis gemaakt met het echte Erasmus-leven. Dat bestaat, volgens mijn eerste indrukken, vooral uit Feesten, Slapen, Wodka, Pizza, Spanjaarden en Fransen. Ideaal om nieuwe mensen te leren kennen!

Donderdag heb ik weer een fijn avondje gehad bij Parada. Twee uur doorgebracht bij de straatkinderen. De term straatkinderen is echter wel een beetje onterecht, want iedereen is er welkom. Zo heb ik een gesprek gehad met een 'man' van 35 jaar. Het is moeilijk dat deze mensen, die er uitzien als jij en ik, 's nachts in de riolen slapen. Toen de man zag dat ik graag muziek hoorde en graag danste, grapte hij dat ze mij eens moesten uitnodigen in de canal (riool) voor een danspartijtje. Op zo'n moment is het slikken. Een van de jongeren heeft een portret gemaakt van mij.

Van Alex - Voor Jasmien

Zaterdagavond ben ik met mijn flatgenoten naar een verrassingsfeestje gegaan voor iemand zijn verjaardag. Ik kende er echter niemand, dus dat belooft. Best wel grappig om in iemand's flat een verjaardag te vieren van een voor jou onbekende, Erasmus-stijl! 

Ik ben er aan de praat geraakt met verschillende mensen en ik heb een Fransman ontmoet die in Roemenië werkt. Hij komt uit het noorden van Frankrijk en was verlief op België. Ik heb nog nooit iemand zo begeerd over een land horen vertellen. Hij kende België beter dan ik! Hij vertelde dat hij altijd uitgaat in België en dat hij het land Super vind! Telkens hij iets vertelde over België tinkelde zijn ogen en ontstond er een glimlach. Een prachtige ervaring, want door zo'n momenten ontdek ik dat België de moeite waard is, en beklaag ik het me dat ik niet beter mijn best heb gedaan om Frans te leren.

Zondag heb ik Violeta bezocht. Ze was blij om me te zien, en ik heb haar verteld over mijn flat. Nadien ben ik met Lucian naar een thee-huisje gegaan: "Infinitea". Prachtig, gezellig plaatsje en lekkere thee! Het leuke eraan is dat het zich in een appartementsgebouw bevind en als je het niet weet, zou je er gewoon voorbij wandelen.

Nadien heb ik Andra en Andrea uitgenodigd om gezelschapsspelletjes te komen spelen in mijn nieuw appartement. Dan kon Andra mijn nieuw stekje eens zien en kennis maken met mijn huisgenoten.

Andrea, Alexis, Andra en Ik

Vanavond ga ik op pad met het mobiele-psychiatrische nachtteam (met psychiater). Het is de eerste keer dat ik met hen meega. Ik ga meestal mee met het medische nachtteam (met dokter). Ik ben benieuwd. Het is altijd zeer leerzaam om te zien waar de mensen leven en hoe ze reageren op de aangeboden hulp.

Nog enkele "Wist je dat-jes"

Wist je dat: 

- hetgeen wat ik het hards mis in Boekarest mijn fiets is?

- ze hier een Delhaize hebben, maar die "Mega Image" noemen?

- ik de Spanjaarden de zomer hit "Dos Cervezas Por Favor" van Tom Waes heb laten horen en dat ze het super vonden? Soms beginnen ze de melodie spontaan te zingen.

- "Vlaams" in het Spaans "Flamenco" is?

- ik af en toe Stromae en Milow op de radio hoor?

Eekhoorns en Vlaams sprekende straatkinderen

Even weer een update van een week te vertoeven in Roemeniëland.

Mijn ontmoeting met Parada en de straatkinderen is goed verlopen. Ze hebben me de hele werking uitgelegd, en elke maandagavond en donderdagavond ben ik welkom om te helpen met de overschakeling van het dagprogramma naar het avondprogramma. Dit doe ik samen met een Franse vrijwilligster (Alexienne). De kinderen verbazen me telkens weer opnieuw. De eerste keer dat ik ze ontmoette, wilde ze ons een klein ‘showke’ geven: jongleren met 4-5 kegels alsof het niets is en wat saltookes hier en daar. Prachtig wat deze kinderen allemaal leren hier en hoe trots ze zijn op hun circus-kennis. Gisteren ben ik naar een Show van hun gaan kijken in Boekarest. Ze zijn goed! Ze treden regelmatig op in Frankrijk en Italië, zeker de moeite!

Doordat ze veel te maken krijgen met buitenlandse studenten en stagiairs, is het gemakkelijkere om met de kinderen te communiceren. Veel van hen kunnen of verstaan Engels, Italiaans en Frans. Ik was samen met de Sociaal werksters van Parada nog aan het lachen dat Vlaams waarschijnlijk de enigste taal zal zijn die ze niet kennen en dat ik ‘pech’ had. Tot… er plots een jongen (25j) naar me toekwam en vroeg vanwaar ik kwam, en dit met een beter Engels accent dan eender wie aanwezig. Toen ik België antwoordde, zei hij: “Iek spreek Vlaams”. Waaaaat?! Toen hij jonger was heeft hij 4 jaar naar school geweest in België. Ik kon haast niet geloven dat hij ’s nacht onder de brug slaapt. Ik hoop hem de komende keren nog te ontmoeten, ik ben benieuwt naar zijn verhaal.

Deze zaterdag was het “Matisor” in Roemenië. Elke 1^ste maart vieren ze het begin van de Lente door de vrouwtjes in de bloempjes te zetten. Als meisje krijg je van elke jongen een broche, het is de bedoeling dat je deze dan heel maart draagt. Prachtige traditie! Ik heb er zelf verschillende gekregen, niet alleen van vrienden maar ook van de daklozen bij SamuSocial. Op en top ingeburgerd hier!

Het is trouwens een dure maand voor de jongens hier. Ze vieren hier Valentijn, Dragobete (Roemeense Valentijn op 24 februari), 1 maart Martisor en op 8 maart internationale vrouwendag!

Op 1 maart was het ook de Verjaardag van Violeta! Ze is 69 geworden, dus het is onterecht dat ik ze ‘oud vrouwtje’ noem! Ik heb voor haar een tas gekocht, ze heeft namelijk een hele verzameling. Lucian en Andreea zijn komen eten.

Familiefoto! Lucian, Ik, Andreea en Alex (Violeta wou niet op de foto :)  )

Resultaat na Martisor

Zondag ben ik naar Herastrau park gegaan, in het noorden van Boekarest. Ik heb er massa's eekhoorntjes gezien! Met twee walnoten kan je ze lokken en komen ze uit de bomen. Soms zag ik er 6 bij elkaar, en je kon super dichtbij komen. Op een bepaald moment was er zelfs eentje zo nieuwsgierig dat hij de walnoot uit mijn hand pakte. Je voelt je op zo’n moment God in het bos.

Vrienden vind je overal in Roemenië!

Momenteel verblijf ik in mijn nieuw appartementje met twee huisgenoten, beide buitenlandse studenten. Perfect dus! Het is voor mij nu gemakkelijker om mensen te ontmoeten en buiten te komen. Ik zit nog steeds vlakbij het Centrum.

De groeten!

Euthanasiewet

Vorige week kreeg ik van een collega (Ionel) te horen dat België in het nieuws was geweest. We hadden een wet goedgekeurd om kinderen te doden. Het bleek onze uitbreiding van onze Euthanasiewet te zijn. Ionel is een zeer gelovige collega, en ik apprecieer hem hiervoor. Hij is echt een goed persoon, dat zie je! Maarja... op zo'n moment besef je maar al te goed ons cultuurverschil. Hoe leg je dat uit? Best een interessant gesprek dat daarop volgde.

Dit weekend heb ik een super fijn weekend gehad. Ik ben het gewent om alles altijd te plannen. Op voorhand weet ik meestal hoe mijn weekend en weekdagen eruit gaan zien. Het is wennen om hier alles op de moment zelf te laten gebeuren. Zaterdagochtend had ik nog een leeg weekend, zondagavond bleek dat vol genoeg was!
Zaterdagnamiddag ben ik met Lucian (de kleinzoon, 22) gaan wandelen in een park in de buurt. We hebben een leuk gesprek gehad over relaties, echt vreemd hoe mensen in een ander land het begrip 'relatie' ook helemaal anders kunnen zien. Hij was bezig over een meisje dat hij graag mocht, ze zijn wel nog niet samen. Hij vertelde tegen mij dat hij al aan zijn oma had gevraagd of het mogelijk zou zijn dat ze in een van haar appartementen zouden mogen verblijven, zonder dit tegen het meisje te zeggen. Het was voor het geval dat ze iets zouden hebben. Haha, was ik toch niet even goed van. Misschien eerst zien of de relatie werkt? Zijn tweelingzus (Andreea, 22) is trouwens sinds een jaar verloofd met haar vriend. Prachtig, maar zij liever dan ik ;)
Nadien hebben ze me meegenomen naar een restaurant. Ze gingen de verjaardag van een vriend vieren, maar het was oké als ik meeging. De jarige bleek de belangrijkste eigenschap van België te kennen: trappisten bier! Hij was fan van Westvleteren.
Nadien ben ik mee uitgegaan met vrienden (en vriendinnen) van Lucian. Het werd een fijne avond, te lang geleden voor mij dat ik nog eens uit was geweest. En natuurlijk kreeg ik zondag van Violeta te horen dat ik te laat thuis was gekomen. Haar kleinzoon was eerder doorgegaan, en ik wilde nog wat blijven. Niet goed dus :)

Zondag heb ik genoten van mijn dagje samen met Andra (16). Ik ben echt blij dat ik haar heb ontmoet! Ze is een heel volwassen meisje en kan perfect Engels (vele beter dan mij). Ze laat me de leuke plaatsje zien in Boekarest, vraagt achter hoe het is op werk en is altijd bereidt me te helpen. Super meisje!

Op mijn werk is alles nu ook aan de betere hand. Vandaag gedoneerde kleren gesorteerd, en morgen mag ik ze helpen uitdelen aan de daklozen. Ben benieuwt!
Ik heb een antwoord gekregen op mijn mail naar Parada (organisatie die met Straatkinderen werkt). Ik had hen gevraagd of het mogelijk was om een paar dagen in de week bij hun te komen helpen omdat er niet voldoende werk is in SamuSocial om 36u nuttig in te vullen. Woensdag ga ik langsgaan en weet ik meer. Ze schreven dat ze me dan ineens gingen voorstellen aan de kinderen. Ik heb totaal geen ervaring met straatkinderen, dus ben echt curieus hoe me dat gaat bevallen en hoe het gaat overkomen bij mijn. Afwachten en ondergaan.

Momenteel ben ik aan het zoeken naar een andere verblijfplaats. Violeta kan goed koken, en ik heb er op zich niets tekort, maar het is een beetje jammer dat ze me controleert. Ik kan niet met haar in discussie gaan omdat mijn Roemeens nog steeds vrij beperkt is. Ze legt veel limieten op (overblijfsel van het communisme, hebben mensen hier me verteld). Als ik afspreek met een vriendin, moet ik plots om 5u thuis zijn, en als ik om 23u thuiskom van een avond op café of het internet te kunnen gebruiken, is het te laat.
Ik ben dit niet gewend, en het is jammer dat ze me tegenhoudt in zo'n levendige stad! Ik hoop tegen volgende week een eigen plekje te hebben!

Morgen trouwens mijn tweede Roemeense les! Ik hoop deze keer wél de immigranten te ontmoeten ;)

Groeten!

Roemeense les met immigranten

Een collega van het werk was voor mij op zoek gegaan naar een goedkope cursus Roemeens. Het luisteren naar Roemeens betert elke dag, maar het spreken is nog een moeilijkheid. De collega vertelde dat ze een gratis (!) Roemeense cursus had gevonden, wel voor immigranten. Super! Ze ging proberen om mij in die klas te krijgen, en... het was haar gelukt!

Dinsdag was mijn eerste les, en meteen een privéles. De rest was niet komen opdagen. Mijn lerares, Elena, vond dat mijn uitspraak echt goed was en verschoot van mijn kennis. Nooit gedacht dat ik nog complimenten ging krijgen over mijn taal-kennis! Het werd een hele fijne les, en nadien vroeg ze of ik zin had om mee te gaan naar de Cinema met haar vriend en vrienden van hem! En wonder bij wonder kreeg ik dit allemaal in het Roemeens uitgelegd aan mij omaatje! Eerst dacht ze dat ik met een van de immigranten naar de cinema ging, en dat vond ze toch niet zo oké. Na een halfuurtje "ai grije" (=Pas op) en de uitleg dat ik nummer "unu unu doi" (112) moet bellen als er iets gebeurt was alles oké.

Woensdag ben ik naar de Belgische Ambassade geweest. Vreemd om na twee weken je eigen taal te horen en spreken.

Momenteel is hier alle sneeuw gesmolten, maar het is terug kouder geworden. Geen 15°C meer, maar tussen de 5 en 10°C. Nog steeds geen geklaag hier dus. 

Bezoekje aan Botanische tuin. Als het lente is, bezoek ik hem nog eens!

Voordeel van doelloos rondwandelen: je vindt leuke unieke plaatsje!

Te pup

Goede voornemens ...

Dit weekend een fantastisch weekend gehad in het noorden bij mijn "Roemeense familie" in Crucea, maar het schol niet veel of ik had er niet geraakt.

Ik heb namelijk de gewoonte om mijn tijd zo optimaal te willen benutten dat het wel eens kan gebeuren dat ik heel nipt ben in mijn afspraken. Zo was mijn afspraakje met de nachttrein vrijdagavond te nipt, en heb ik hem voor mijn ogen zien vertrekken. Op zo'n moment vloek je op je slechte conditie en slechte gewoontes... Ik maak vanaf nu dus het goede voornemen om op tijd te komen. Herinner me eraan!
Hoe kan je je trein missen en toch nog op de gewenste plaats geraken? Soms weet ik het zelf niet goed. Ik denk dat het hele station gemekt had dat ik mijn nachttrein had gemist. Een aantal mensen kwamen me te hulp en iemand vertelde me (in gebrekkig Engels-Roemeens) dat ik mijn ticket kon omruilen. Gelukkig dat ik was om een local te vinden die voor mij alles kon uitleggen aan de kassierster. Het werd dus 2u wachten in de McDonalds op een nachttrein naar Suceava, om van daaruit een trein te nemen naar Vatra Dornei.

Nachttreinen zijn mijn klein geluk. Jammer dat wij er in ons Belgenland geen hebben. Ik was zo content dat alles uiteindelijk goed gekomen was. En... eigenlijk vond ik het niet zo erg meer toen ik kennis maakte met mijn gezelschap voor de komende 8uur. Twee Roemeenen die beide in Suceava woonden en België fantastisch vonden. Het meisje vertelde dat ze twee zomers in België is geweest om aardbeien te plukken in Merksplas, tja... België is nooit ver weg! Ik heb haar gezegd dat ze zeker nog eens naar België moet komen, en dan laat ik haar de rest van het land zien. De jongen had alleen Brussel gezien toen hij daar was voor een meeting. Toffe mensen, toffe nacht maar o-o zo slecht geslapen. Onze couchette bevond zich jammer genoeg net boven de wielen.

Wazig, maar soms is gewoon de herinnering het belangrijkst!

In Vatra Dornei stond mijn Theo me op te wachten om me naar mijn geliefdste plekje te voeren in Roemenië. Een weekend vol aangename mensen, vol eten, vol liefde en een prachtig uitzicht. Dit is waarom ik Roemenië zo graag heb, die combinatie vind je niet snel.

Mijn Roemeense mama zei zelfs dat ze me als haar dochter zag, en toen ik vertrok kon ze het niet laten om een heel voedselpakket te maken met vegetarische sarmale en confituur voor in Boekarest, voor 'Bunica Boekarest' (=Oma Boekarest). Mijn zussen zeiden dat mijn Roemeens enorm verbeterd is, ik kon hier en daar wat vertellen tegen mijn Roemeense mama zonder dat het vertaald moest worden. Super!

Hemel op aard. Mijn eerste keer Crucea in sneeuw!

Ik en Andei, mijn kleine broer. Na mijn eerste sneeuwbal gevecht deze winter de bergen ingetrokken.

En nu over mijn stage:
Ik kan momenteel niet heel veel doen op mijn werk. Veel daklozen kunnen namelijk geen Engels, en ik kan geen Roemeens. Communicatieprobleempje dus! Bovendien gebeurt er veel administratief werk bij SamuSocial (aanmaken van tijdelijke ID's, op consultatie bij de dokter of sociaal werker, ...). Vandaag heb ik geholpen met gedoneerde kleren te sorteren die ze nadien aan de daklozen hebben gegeven. Dakloze mannen dragen namelijk niet graag een vrouwelijke broek of een roze T-shirt!
Ik heb naar de organisatie 'Parada' gemailt of het misschien mogelijk is om bij hun een aantal dagen in de week te werken. Parada is een ngo die werkt met straatkinderen en circus als methodiek gebruikt.

Enkele weetjes:
Wist je dat:

- ... het de komende dagen warmer wordt in Boekarest dan in België? 14°C, al een gelukt dat -ik nét geen thermisch ondergoed heb meegenomen, maar die vervangen heb door mijn Sandalen!
- ... dat mijn omaatje me Yasminaaaa noemt.
- ... er een Leonidas winkel is in Boekarest
- ... ik hier elke dag "prajitura" (=Cake) eet, als het niet 's morgens, 's middags of 's avond bij Violeta is, dan is het wel op het werk of bij mijn Roemeense familie. Achja, men is maar één keer 3 maanden in Roemenië en afvallen kan ik nog de rest van mijn leven.
- ... te pupe (uitgesproken als té poep) "Ik kus je" betekend. Ik moet altijd lachen als ik dat hoor en het beeld van een achterwerk is nooit ver weg.
- ... ik het moeilijk heb om op Nederlandse woorden te komen door al mijn Engelse praat?
- ... dat bijna elke Roemeen die ik ontmoet heb al wel eens in België is geweest?
- ... dat ik af en toe 'noapte bună' en 'poftă bună' verwissel? Wat hetzelfde betekend als slaapwel zeggen wanneer iemand aan het eten is.
- ... mijn Roemeense zus enorm goed is in Manicure en Makiage. Een hele makeover was het resultaat!

Te pupe!