Bună ziua !
Over twee weken is het zover. Het komt steeds
dichter, en dat voel ik ook!
Ondertussen heb ik een verblijfplaats gevonden. Ik
mag drie maanden logeren bij een oud vrouwtje Violetta die pal in het centrum
van Boekarest woont. Ik ben het eerste meisje dat ze als gast in haar huis
neemt. Ze heeft verteld dat ze een heel mooi huis heeft met een tuin, met een
tv op mijn kamer. Ze gaat ook voor mij (vegetarisch) koken. Ik kijk er naar uit
om haar te ontmoeten! Er gaat mij niets te kort komen, daar ben ik zeker van! Als er één ding is dat ik heb ontdekt gedurende die drie zomers dat ik naar Roemenië ben geweest is dat er aan gastvrijheid niets te kort is daar. Daar kunnen wij als westerlingen nog iets van leren.
Ik heb wel nog maar bevestigd voor één maand. Want
het jammere is dat ik er geen internet heb. Niet zo abnormaal als je weet dat
mijn grootvader ook geen internet heeft hier in de Kempen.
Maar, geen internet betekend: niet kunnen werken voor
school, geen verslagen online kunnen posten, geen mailtjes kunnen sturen, geen
informatie kunnen opzoeken over mijn bachelorproef, mijn blog niet kunnen
bijwerken, geen ‚skypke placeren’ of kunnen zien waardat vlaanderenland zoals
mee bezig is.
Raar, als je beseft dat het internet onlangs zijn
20ste verjaardag heeft gevierd, en dat wij er nu al zo afhankelijk van zijn.
Ik weet nog niet hoe ik het internet-probleem ga
oplossen, maar de oplossing vind ik zowizo pas als ik in Roemenië ben. Zorgen voor
later dus. Misschien via een stickje om mobiel internet, of internet aan de
buren vragen, of naar de bib, of op mijn stageplaats op internet, ...
Bovendien praat Violetta enkel Roemeens. In het begin zal het dus hand en tand zijn, maar wel fijn dat ik vanaf het begin helemaal ondergedompeld wordt in het taalbad. Roemeens heeft veel linken met het Frans, maar door mijn gebrekkige Frans-kennis, ben ik niet altijd in staat om de juiste linken te leggen.
Hopelijk kan ik jullie na drie maanden verbazen met mijn Roemeens, maar dat zal afwachten zijn.
Wat me opvalt dat Roemenië nooit ver weg is. Als ik erover praat vertellen veel mensen dat ze wel een Roemeense poetsvrouw, een Roemeense collega of Roemeense buren hebben. Echt fijn, want daardoor heb ik nu een aantal contactgegevens van mensen in Roemenië. Als er dus iets is, zullen er mensen zijn waarop ik kan terugvallen.
Het liedje van Phil Collins – Another day in
paradise, heeft een heel andere betekenis gekregen voor mij nu dat ik eens goed
naar de tekst heb geluisterd. Het gaat over een man die een dakloze vrouw passeert. De vrouw vraagt of de man haar kan helpen, maar de man loopt door en
kijkt niet om
Hieronder de tekst met de vertaling:
